Anna og Eli – tinga sin økonomiske verdi

Eg forsøker å skape forståelse i samfunnet for  forskjellig økonomisk ståsted. Derfor lager eg historier om Anna og Eli.

Håpar folk får sett ting frå eit anna perspektiv med desse historiane.

Tingas økonomiske verdi

Anna føler at ei bukse til 100 kr er billigt.

For Eli sin økonomi er 100 kr for ei bukse alt for mykje.

Anna meiner at 50 kr for ei t-skjorte er alt for billigt medan 50 kr for t-skjorter er det høgste Eli kan gi.

 

Anna selger heimalaga gåver, men for Eli sin økonomi er 300 for mykje for eit par hansker. Anna liker ikkje når folk ikkje ser verdien i det hu har laga. Eli ser verdien i det Anna har laga, men kan kan ikkje bruke 3 hundrelapper på EIT par hansker.

 

For Anna er 50 kr lommerusk. For Eli er 50 kr halvparten av ein heil hundrelapp, men bruker allikevel 50 kr på heimelaga hansker ein annan stad og dei andre resterande 50kr på andre heimelaga smågåver.

Dette er 100 kr Eli kunne brukt på litt mat til et par dager og husholdningsvarer, men valgte å bruke for å støtte nokon med det litla hu kan.

 

Som sagt Eli ser verdien i tinga folk lager, men frå eit heilt anna økonomisk ståstad.

 

 

 

 

Annonser

Sjølv i desse dagar tar ikkje andre allvorlige sjukdomar pause..

Er du så heldig at du ikkje har ein kronisk, usynleg sjukdom så kan du ikkje klandra dei som ikkje har Korona som fyrste prioritering. Folk kan selvfølgelig bli smitta, men skal dei då gå rundt å var redde og bekymra i kvardagen også oppå alt?
Dei gjer så godt dei kan. Dei tar avstand, held seg så mykje som mogleg inne og vasker hender.. Kan ikkje tvinga dei til å bli hysteriske, dei har andre ting å tenka på også.
Sjølv i desse dagar forsvinner ikkje andre alvorlig sjukdomar ol. Om mange mennesker tar pause frå normalen nå tar ikkje kroniske og andre sjukdomar, pause.
lungesjukdomar, kroniske smerter, psykiske lidelser mm tar ikkje pause..
Eg synest det er feil å prioritera å teste om ein forkjølt person kanskje kan ha Korona en å behandla ein kreftpasient for eksempel.


Eg synest det er trist å sjå at svært mange tar så stor hensyn til Korona utan at ein både i desse dagar og elles i samfunnet tar så lite hensyn til folk med andre alvorlige sjukdomar. Folk med andre sjukdomar betyr liksom så lite, Korona kjem fyrst. Sjølv om mange lev med dødelige sjukdomar.
Og dei som lev med sjukdomar ein ikkje kan døy av sjukdomen, kan symptonane bli så allvorlige at livet kan bli meir smertefullt.
Eg meiner desse menneska ikkje skal føla seg mindre viktige, men i dag blir dei nerprioritert.
Å ta forhåndsregler er greit, men at så mange spriter seg slik at andre for astmanfall ? Eller eit menneske som går med maske for å ikkje spreie Korona medan dei perfymerar seg slik lungesjuke får allvorige problemer
Nokon fylgjer Koronareler, men skuttar, mobbar og ler av andre som er sjuke o.l. Eg ser mennesker holde avstand pga. Korona, men baksnakke folk med usynlege sjukdomar. Koronamasker bli slengt i frå seg inne på butikkgulvet og ute i naturen, og den 2. røykelova og passiv røyking er visst ikkje tema lenger..? sjølv kor mange liv det tar?
Eller i det heiletatt ta hensyn til andre mennesker..
Eg ser kaffear o.l. som følger Koronareler, men kor er rullestolrampa? Men alt dette er vel i grunnen heilt greit, ein er visst ei god samfunnsborger berre ein fylgjer Koronareglene?
Men visst ein person med usynleg sjukdom ikkje ynskjer å ta vaksina eller ikkje kan sprita hender pga. allergi, då skal du sjå dei blir utskjelde.

Annonser

Har ikkje ord, dette må ta slutt!

Utruleg trist at mobbing  ikkje ennå har kome opp som fag på skulen! Altså ungane må lære kva mobbing virkeleg er og kva det gjer meda kroppen. Eit fag på skulen der dei snakka om mobbing må opp. i dette faget må dei snakka om fylgjande: Mobbing og eins virkning, psykisk helse, samfunnet og forskjellane på mennesker som f.eks sjukdomar og tilstander som påvirker vår varemåte, kropp og utsjåande, økonomiske forskjeller osv og det i oss som gjer oss like mykje verdt. Ein anna ting som er viktig og ta opp er å snakke til elevane som eit team slik at dei forstår viktiheita av å hjelpa kvarandre opp.   "Gi meg et tau, eg vil ta livet mitt"  Sjå gjerne denne snutten: https://www.facebook.com/NewsnerNorge/videos/633795757352846/

Mange set forsatt heilt åleine. .

Det er bra at det er opna for sosiale samenkomster slik at vener kan møtast ute igjen, men er det nokon som har tenkt på dei som ikkje har vener?

Einsemd kan ramma alle

Mange mennesker kan bli einsame, mange kan leva i einsemd lenge. Nokon har psykiske eller fysisk utfordringer, andre har ingen slike utfordringer og er friske på alle måter. Du kan leva i mange år var populær og mange venner, nokon år seinare set du der heilt åleine uten nokon år ringa når du treng det.

Einsemd kan ikkje planleggast.

                                «Folk kan ringa og bestilla bord, men dei som ikkje nokon å ringa til?»

Mange er einsame då det helst er opna for bordbestilling for vener/ familie.

Då reglene er så strenge at ein mange stader ikkje har lov å gå bort til nabobordet å snakke, er det ikkje mykje for dei som er heilt åleine å gå ut på, ikkje for dei som går ut for å treffa nye folk. (Frammande kan fint dela bord dersom ein vasker hendene, held avstand og sitter ved større bord)

 Saknar tiltak

Kva tiltak har blitt gjort for å hjelpa desse? Eg har ikkje sett dei har opplyst om noko slik. Folk kan ringa og bestilla bord, men dei som ikkje nokon å ringa til? Har noko satt igang tiltak der frammande kan møtast ute? eller møtast andre andre stader gjer noko ilag under smittevernstiltak? kanskje bli nok kjent til å ringa eller var på skype i saman..

Nokon er også fysisk eller psykisk sjuke eller har spesielle behov og sosiale samvær er svært viktig del av kvardagen. Mange sliter pga. desse strenge tiltaka og mange får ikkje den hjelpa eller dei sosiale samværa dei treng for ha det greit i kvardagen.

Dei har klart å få folk på jobb og skule, dei har opna restauranter og puber, ja konserter til og med. Kvifor gjeres det så lite for dei som treng mest hjelp?  Mange som er heilt åleina i livet kjem seg ikkje alltid ut på konsert og anna i desse dager.

Mange sitter forsatt heilt åleina.

Annonser

For få stopper mobbing på gata..

i for eit par dager sidan las eg sak i tv 2 nyheitene sine nettsider, som gjor meg fyrst veldig veldig leie meg, men også litt glad på eit vis. Treningsbloggar Lars Zachariassen snakker om at han nyleg konfrontrerte noko som dreiv på med grov baksnakking og mobbing av andre på treningssenteret.

Eg er glad for at Zachariassen tek dette opp på bloggen sin og han er ein som tørr å konfrontera slik frekk baksnakking og grov mobbing. Noko me dessverre har for lite av er slike mennesker som faktisk tørr å stå opp for andre.

Les saka her : https://www.tv2.no/nyheter/10066772/

Blogginnlegget til Zachariassen Kan du lesa her:  http://www.larszachariassen.no/2018/09/04/3435/

 

 

Viktig å ta opp

Alt for mange der ute har akkurat slik holdningar Lars Zachariassen snakker om, og akkurat det slike treng å veta er at folk har øyrer og høyrer kva dei seier!
Dei bør få veta at dei ikkje åleina når dei snakker slik.

For å væra heilt ærleg skulle eg ynskja at eg var like tøff sjølv. Det har hendt eit par gånger livet mitt at eg har stoppa mobbing ute i gata. Ein episode fant stad utanfor skulen. Eg var på veg inn til skulen og var redd for at dei starta på igjen itte eg var gått, men følte det var viktig å visa at dei ikkje var åleina her. Eg tenkte selvfølgeligt mange gånger at eg kunne gjort meir, men eg var berre eit born.

I voksen alder har eg tenkt at eg var jo eldre en dei, at eg kunne tatt  mobbeofferet med inn i klassen sin eller tatt dei med meg til rektor. Det var innom tanken min, men rektoren på Bryne skule der eg gjekk den gången var lite sammarbeidsvillig elles når det gjaldt mobbing og når det galdt mobbing avviste ho alt.

På sosiale medier er eg ikkje redd, der seier eg meininga mi om det så er at eg får mange i mot meg, tenker eg ofte at dei ikkje treng å sitta åleina å tru dei kan slenga dritt om andre. Det kan var tøft å sei i frå til umodne vaksne som har ein «hogge» instilling, men det er nok derfor mange lar var om det er på facebook eller på gata.

Eg vonar at folk i framtida kan verta flinkare til å gi beskjed når nokon gjer noko som er alvorleg galt, for ein dag kan det vara du som treng hjelp.

Vonar at dette kan væra ei oppfordring til folk der ute: Var med og ta ansvar!

Veldig skuffa over folks haldninger

Det eg verte svært lei meg for er at det faktisk finnes folk både snakker og tenker stygt om andre dei berre ser gå på dei same plassane som dei sjølve. Både ute og på sosiale medier ser eg grove påstander og drittslenging.
Kor kjem slike holdninger frå?

Når eg er ute på ting sjølv kjem eg ikkje på å tenka frekke ting om folk. Eg tenker «flotte sko, så fin på håret, så kult han danser», og ikkje «gjer hu det ikkje litt feil, så lat, så fæle klær» osv og eg både håpar og trur at folk flest ikkje tenkar slik.
om eg er ute å går tur kjem eg ærleg talt ikkje på å tenka at nokon er late fordi går seint eller tar snarvegar. Det er slikt eg ikkje legg merke til eingång . .
veit folk som tenker slik kor langt vedkomande har gått eller hardt dei har trent før dei traff på han?

 

kvifor tenker mange så negativt kun av å sjå nokon ein gång eller to ?

Kvifor trekker folk i dagens samfunn så raskt så negative beslutningar om folk dei eigentleg ikkje veit noko om?

 

 

Elin, Stopp Mobbing!

Sjå på innsida av hjarta og ikkje på utdanning og pengar

Et smil, ei utstrakt hand, ei skulder å gråta på

Deling av opplevingar, tørre vitsar

 

Ein armkrok og latter. .

Eit vennskap er meir en å gå etter utsjånde, utdanning og penger

Mange der ute gjer dette, skiljar ut folk som er tykke,  lave, lyse og mørke

eller som ikkje har den eller den stillinga.

Har du mangel på skulegang er du lat, har du ikkje den stillinga «har du ikkje ambisjonar».

 

Strekk ut handa. .

Kva om nokon du  treffer, er åleine  og trenger di hjelp til å finne sin plass i livet.  Du kunne hjulpe dei å finna ut kva dei draumer om og mål dei kunne setta seg.

Det kan var ein jobb dei ynskjar å få, gi ut bok, starta bedrift, bli gode til å måla eller synga.

Kva om du heller kunne var den personen som fekk han opp og fram istaden for å forlata han?

Kanskje dei du føler er «late» eller «giddelause» berre er energifattige eller har alt for liten sjølvtillit til snakka om kva dei ynskjer og draumar om..

Kva om dei har blitt mykje mobba eller kritisert? då er dei kanskje ikkje så fulle av planar og idear .. kanskje dei i starten ikkje snakker så mykje, seier mykje «veit ikkje» eller seier at dei ikkje drøymer om noko .. sjølv om dei gjer det.

okei.. då må kanskje finna ut kva han liker, kva han er god til og gi han skrøyt.

Du kan hjelpa ei larve å bli ein sommerfugl, tenk på det! 

Gå etter kjemien, ikkje status ..

Å treffa nye folk kan vær ein utfordring for mange. Finn eit bra samtaleevne, det kan vær alt frå reiser,hobby Plutselig finner dykk flyten og finn ut at dykk har mykje til felles og same verdiar.

Dessverre har dei som går etter f.eks høg utdanning, populæritet og utsene når dei vel vener ..

Me både les og høyrer det overalt : » Eg skal ikkje nokon vener som ikkje har ein einaste tatoovering», » eg skal ikkje ha nokon vener som har vore borti rus», » skal ikkje ha vener som har ikkje har utdanning».

Bla bla bla..

Dømer du for snart kan du få vener, men kanskje ikkje det djupa vennskapet som du er ute etter . .                                                                              der du kan senka skuldrene, slenge beina på bordet og drita i om du seier noko dumt.

 

 

Det du vil  ha er gode vener som kan gi den trygge kjennsla.

Som er der for deg når du treng deira hjelp .. og som ikkje stikker når ting verte vondt eller keisamt.  Som gir deg srøyt, heier deg fram, som du kan le av dei mest idiotiske ting saman med.

Det er viktig å ha god kjemi og å kunna le godt ilag er nestan det viktigaste med tanke på kjemi.                                                                                                                                                                                                                                                      Derfor håpar eg du gir folk du til vanleg ville «valgt vekk» ein sjanse i framtida.  Legg vekk alle fordomar elles går du glipp av mange flotte folk som finnes der ut med verdens styrste kjærleik å gi..!

Kem veit, kanskje du treff blink !

 

 

 

 

Det å gjer noko kun for å gleda andre

 

i mitt eget liv har eg opplevd mykje likt denne fiktive historia  .. mange gånger måtte eg bruka lang tid på å få med meg vener på ting. Når eg var lita ville eg ha folk med på nye ting, nye leker og ballspel eg hadde lært andre stader.  Dei andre ungane sa ofte » Nei, det gidde eg ikkje», » det er kjedeligt», » me likar det ikkje .. » det er teit»

Det viste seg at folk stort sett likte det, men eg brukte så lang tid på å masa nokon gånger, at me bare fekk halda på ei lita stund før det blei leggetid..  så det blei dumt.

Dei andre gångene me fekk holda på lenge.. kanskje heile dagen både med mine forslag og deira, hadde med det storveis . . me hadde kanskje med oss nista og filmkamera nokre gånger ..  Alle koste seg sjølv dei som ikkje trudde dei ville det.

 

 

Karoline tenkar at hu tar sjansen på å bli med på Bowling til slutt. . men, hu er redd for å ikkje ha det så gildt der så hu kunne hatt det med dei «kule» venninnene sine på fest. Hu er redd for å kjeda seg …

 

     

 

 

Det skjer også nå voksent liv. Tenk deg om .. kor mange gånger har du ikkje lyst til å finna på unnskyldningar for sleppa noko du trur du ikkje vil lika? Kor mange gånger har blitt med alikavel og kanskje likt deg godt..?

Det er svært viktig å tenka på ..  Du kan henda at du får ein storveis dag sjølv om du ikkje trur det på førehand.  Ofte er den styrste gleda i seg sjølv å gleda andre.

Når du får glede i kroppen gjennom andre som er lykkelige på grunn av dine handlingar, er det den beste kjennsla du nokon gång kan få!

 

Det er svært viktig å gjer ting for å gleda andre det kan var alt frå små ting til større for eksempel:

  • Å gi nokon ein gåve berre fordi
  • Bli med på kino, bowling etc.
  • Senda ein fin melding som vits eller dikt.
  • Gi eit komplement !
  • inviter på kaffi, middag, på fest eller ut på byen.
  • kommenter bilder eller gi ein liker. Fordi det gledes !

Ikkje berre gi oppmerksemd til dine aller næraste, gi til nokon du ikkje kjenner så godt.

Det er me litt for redde til trur eg.

Det er tross alt dei som ikkje har nokon, som treng det mest!  Kva kan henda om du sendar ein vits eller gir eit kompliment til ein du ikkje kjenner? Det kan jo henda at du gjer dei glade .. !

 

Ekta vennskap

 

Vennskap
Kjærleik
trøyst
kjemi
dela mat og gode stunder

Venskap er ikkje
å være «sjuk» når folk treng hjelp
å kun bli med på det som er gildt
Vener går ikkje etter utsjåande
eller
Status
Men ser hjarta
innsida av sjela di
som du kan fortelja vitsar med
som skaper seg for å høyra latteren din ..
med vener skal du testa nye ting
koma deg ut av komfortsona
og finna nye sida hjå deg sjølv
oppdaga værda saman
og kvarandre

Ekta vennar
er ekta og ikkje falske
vil ikkje forandra deg , men er innerst inne glad i dei småtinga dei » irretirer seg over »

Ikkje kast vekk tida på folk som stjeler energien din og som kun vil skumma fløyten
Var glad i dei som er glad i deg og er der for deg ,
ikkje sett til side folk som opner armane for deg
ikkje avvis nokon fordi du har nok vener

Ta i mot dei vennskap du får,
Dei du trudde du ikkje passa med eller
trudde du ikkje ville bli ven med
kan var dei som gir deg dei mest verdifulle stunder

ikkje ta ekta vennskap for gitt
for slike ekta vener er sjeldne diamanter..

Brevet til læreren.

#Mobbing #minhistorie #stoppmobbing!

Dette skriver jeg etter så mange år. Men allikevel er det som at jeg må få det ut på en eller annen måte. Det gnager litt i meg enda. Jeg har etter mange år funnet ut litt av hvorfor ting var som de var.
Hadde jeg møtt læreren min i dag ville jeg sagt en hel del. Hvis jeg hadde turt.

 

 

 

Jeg ville sagt:
Vet du hvordan barneskolen var for meg? Vet du at jeg var en glad, utadvendt og ei trygg jente? Vet du at jeg lekte med dukker? At jeg viste omsorg og kjærlighet?

Vet du at familien min alltid har vært slanke og høye? Vet du det?

Vet du hvordan jeg følte meg da du sto over meg for å se om jeg spiste opp maten min?

Vet du hvordan det var da du plasserte alle i arbeidsgrupper, utenom meg? Jeg skulle få den ære av å sitte med deg… Ved kateteret ditt. Alene. Med deg.

Vet du hvor redd og liten jeg var da du skrek etter meg på do? Fordi jeg gikk uten å si ifra…? Da du tok meg akkurat litt for hardt i armen… mens rektoren kun gikk forbi. Vet du hvordan det var? Jeg hadde akkurat startet på skolen.

 

Den gangen jeg gikk et par kilometer hjem fra skolen… langs veien. Med biler. (Jeg tok til vanlig buss) Fordi jeg ikke ville være der mer. Jeg var kanskje 8 år!
De gangene du roste meg for at jeg var så flink å spise opp maten min..
Mamma svarte » hun bruker å spise hun!».
De gangene jeg lot matpakka mi være igjen hjemme.. så du ikke kunne tvinge meg til å spise opp.
De gangene jeg kasta opp eller brakk meg før skolen starta.. Magen som vrengte seg. Vet du hvordan det var? Hvordan jeg gikk glipp av viktig læring? Hvordan matte ble et stort hinder for meg senere?

 

De gangene av å ikke bli hørt. Av å kun ha en trygg havn der hjemme.
En havn som til slutt tok meg ut av skolen og flyttet.

Du hadde påført meg angst. Jeg var avhengig av mamma.
Mamma måtte følge meg til og fra den nye skolen. I starten satt hun i klasserommet med meg. Så litt ute i gangen. Jeg løp for å se om hun fortsatt satt der. Avbrutt i læringen..
Mamma kunne ikke jobbe hun. Hun måtte være der for meg. Hele tiden.
Min klippe. Min havn.
Jeg hadde også noen tøffe skoleår der. Men det vet du vel ikke..

Visste du som var lærer på ungdomsskolen at jeg slet i matte fordi jeg var så mye borte på barneskolen?

Visste du at jeg virkelig prøvde?

Visste du at tallene stokket seg i hodet mitt. Visste du det?

Visste du at jeg øvde for å kunne få ståkarakter i matte? Visste du det?

Fikk du med deg at jeg fikk 2 på tentamen?
Men at du allikevel størk meg på karakterer kortet mitt..

Og du på videregående visste du årene med mobbing? Flytting og usikkerhet?
Visste du hvordan det satt seg i kroppen min? Hvordan år med smerter satt seg. Hvordan energien min ble borte..
Utallige legetimer. Legeerklæring på at det var greit jeg ikke orket å løpe like fort som de andre i gymmen.

Du ville ikke se legeerklæring. Du blåste i det.

Da jeg måtte til legen før eksamen fordi jeg hadde kraftig halsbetennelse…og hovne lymfekjertler og med all sannsynlighet kyssesyken og jeg kom med legeerklæring fordi jeg var én time for sein til forbredelsene til eksamen dagen før eksamen, blåste du i det også.

Det var så vidt jeg fikk ta eksamen.

Jeg skulle være med på gruppeeksamen, men ikke nå lenger.     Jeg måtte ta den alene…

Jeg tok den alene. Og det gikk fint. Men du hadde ikke glemt at jeg kom for seint dagen før…

så du sa foran sensoren : – du var jo for sein i går karoline. Du skulle jobbet med gruppa di. Men det virker som halsen din er bedre nå da!?
Litt bedre, sa jeg og så ned i gulvet.
Visste du at jeg faktisk var syk? At jeg hostet 6 mnd etterpå?

At jeg med all sannsynlighet hadde kyssesyken da?
Og at grunnen til at jeg ikke orket gym var fordi jeg var syk?

At jeg alt på den tiden hadde utviklet fibromyalgi?! At det verket i alle musklene mine.

At jeg jeg ikke hadde energi! Nei det visste du ikke.

Og det ville jeg fortalt deg!

Jeg gledet meg til og begynne på skolen

#mobbing #minhistorie

Hei eg er ei jente på 25 år snar 26 år

«Jeg gledet meg til og begynne på skolen eg var blit ei skolejente skule lære meg og lese og skrive «

talglys

Jeg skal fortelle om korleis det var og være ett mobbeoffer fra første klasse til 10 klasse.
Jeg gledet meg til og begynne på skolen eg var blit ei skolejente skule lære meg og lese og skrive. Men det ble ikke som jeg hadde sett for meg.
Første skoledag mamma hadde kjøpt nye skoleklær til meg og ny sekk og et fint penal til meg. første dage gjekk det bra hilste på alle jeg skulle gå i klasse med i ti år. Og lærerene vis skule ha. Men så begynte helvete og slå seg løs.

Jeg skule gå hjem fra skolen. Jeg gjekk glad og fornøyd på veien hjem men så hørte eg masse latter og ord som kom fra elever som gjekk bak meg. Jeg begynte og gå fortere hjem men plutselig kjente eg noe hardt som kom i håvet på meg jeg snur meg for og se hva det var. Og jeg ser at de elevene har noe stener i nevne sine og hiver etter meg. Jeg løper så fort jeg kan. Da hører eg de sier er du pyse til hjem og grine til mamma nå ja. Jeg bare fortet meg hjem. Men jeg sa ikke noe til foreldrene. Mine for jeg tenkte bare at det var bare en gang.

«Fikk alltid kometarer på at jeg ikke var vert noe og at ingen likte meg og at eg barre kunne gå og dø.«

Men det ble ikke. Noe bedre. Bare verre. Jeg ville ikke si i fra til noen voksne for da hadde det bare blit verre for meg. Så jeg bare lot de forsette med det. Og son var det alle årne på barneskolen.

Jeg ble skubbet vekk fra lek og jeg ble ikke godtatt av noen. Men så fikk eg svar på at eg hadde dysleksi og da ble det bare enda verre. For jeg klarte ikke og lese. Heilt rent som de andre i klassen. Eg sleit med og tyde lange vanskelig sett Inger og da var det jo og få hjelp. Med og få de tingene på plass det måtte eg jo.

Men det var ikke så lett og passe inn da. For da ble det jo bare enda verre for meg jeg ble kaldt for en taper som ikke kunne noen ting. Og mye negative kometarer. At eg var stygg og at foreldrene mine som ikke hadde råd til og kjøpe skikkelig klær til meg. Og mye mer. Men eg forsette bare og la vær og si noe til noen.

Tulipan stor gul

«Eg prøvde og tenke at mobberne skulle ikke vinne over meg. «

Så kom jeg opp på ungdomsskolen. Og det var heller ikke barre. Det gjekk det utover psykisk mobbing. Jeg trodde jeg hadde venner men egentlig var de barre me meg for at de kunne snakka stygt om meg nor jeg ikke var der. Fikk alltid kometarer på at jeg ikke var vert noe og at ingen likte meg og at eg barre kunne gå og dø. Da var et problem ut av verden. Så til slutt så ente det med at eg havner på feilspor. Og ikke klarte og komme meg tilbake.

 

Jeg var deprimert i mangen år kunne ikke fordra og se meg skjøl i spelet for eg hadde jo alltid hørt at eg var stygg og at ingen likte meg. Og at eg ikke bar verdt noe Og da ble det son at eg syns det skjøl og. Prøven og ta livet mitt men jeg klarte ikke og gjennomføre det. Fordi eg prøvde og tenke at mobberne skulle ikke vinne over meg. Og det er først nå eg faktisk kan si til meg skjøl at eg er fin son som jeg er har godtatt meg skjøl men det tok 9 år før eg kan si at eg liker meg skjøl. Sliter litt enda men nå har eg mer motivasjon og mer styrke til og overleve alt. Vis eg bestemmer meg for det.  Og jeg ser at jeg er komt lenger i livet mitt enn de som mobbet meg.